آه دنیا !
ترا به وفق مراد کسی نمی بینم . هی میگردم و میگردم و "کس" ی نمی بینم .
آه دنیا !
حالا که به کام کسی نیستی ، پس بدان که تو هم کسی نیستی! نا کس ی !
آن که ترا شناخت ، از شدت اندکی ، "کوه نور" است . تنهاست . بی کس است و بر بی کسی خود عارف . عارف است.
و آن که گمان میکند کس ی ست ،در حقیقت ، ناکس ی ست! دنیاست !
آه آدمیان دنیا !
چرا نشناختید آن چه را که بیش از همه سزاوار بود که بشناسید !؟